„Stokes dał mi do zrozumienia, że rozmowę uważa za skończoną, podałem mu więc adres mojego hotelu i wróciłem do siebie. Wszystko odbyło się dokładnie w oznaczonym czasie. Czekał na mnie niewielki samolot.
Prócz pilota w kabinie znajdował się jeszcze jeden pasażer, który zresztą podczas całej podróży nie okazał chęci zamienienia ze mną bodaj dwóch słów.
Opadłszy na skórzany fotel, raz jeszcze doznałem bardzo sprzecznych uczuć. Może jednak nie jechać Może zmienić decyzję, póki czas Zaraz przecież samolot poderwie się z miejsca, cała ta niewidoczna sceneria lasów, gór i rzek znajdzie się pod jego skrzydłami i w huku silników, w chłodnym wichrze zniknie w dole, stanie się przeszłością. Było jednak za późno... Samolot wystartował.
Przyznaję, że przez całą drogę nie opuszczało mnie niewytłumaczalne uczucie osamotnienia. Mimo woli przypomniałem sobie Twoje słowa i zrobiło mi się smutno...
Po jakimś czasie samolot wylądował. Gdy wyszedłem z kabiny, wokół panowały gęste ciemności. W odległości około stu metrów od pasa startowego się jedenasta. Prowadzony przez służącego, wszedłem do gabinetu profesora.
Był to niewielki, przytulny pokój z ogromnym biurkiem, miękkim, skórzanym, obrotowym fotelem i hebanową szafą na książki. Nic poza tym zbędnego.“(8)