„Proces odbudowy ratuszowych wnętrz objął trzy kapitalne zagadnienia konserwacji, rekonstrukcji oraz twórczego zagospodarowania ubytków, które uznać należało za bezpowrotnie stracone. Mimo swoich odrębności zagadnienia te składały się w integralną całość, wymagającą kompleksowego traktowania. Tak też uczyniono, podporządkowując je generalnej koncepcji. Wszystkim salom przywrócono ich dawną architekturę, a wystroju wnętrz dopełniły nowe dzieła fryz prof. Jacka Żuławskiego w Białej Sali, plafon prof. Józefy Wnukowej w Sieni, freski prof. Hanny Żuławskiej w Sali Zimowej, tkaniny Bernardy Swiderskiej w Skrzydle Renesansowym. Nie sposób wymienić wszystkich dokonań artystów, trudniej jeszcze objąć trud rękodzielników. Zdumiewa fakt, że w Gdańsku—tak dziś uprzemysłowionym — znalazło się tylu i tak wybitnych rzemieślników — kamieniarzy, murarzy, snycerzy, złotników, którzy sprostali rekonstrukcji, dorównując szczytom artystycznego rzemiosła minionych wieków.
Gdańsk należy do tych miast Polski, które mają swoją pełną tysiącletnią historię. Ratusz nigdy nie był niemym jej świadkiem, tu właśnie działy się dzieje. I dzieją nadal. Ojcowie miasta w Czerwonej Sali ogłaszają najistotniejsze dla rozwoju Gdańska decyzje, tu odznaczają najbardziej zasłużonych mieszkańców, podejmują najdostojniejszych gości. A gospodarz ratusza, dyrektor Muzeum Historii Gdańska, właśnie zaprasza do Białej Sali na koncert młodego gdańskiego skrzypka Konstantego Andrzeja Kulki. Bo odbudowa ratuszowych wnętrz nie zamyka, lecz otwiera nasze myślenie o renesansie. I tym wiekowym, i tym współczesnym.“(11)