„Leon dowiedział się wtedy od Straussa, że Ukrainiec był w Równem dyrektorem spółdzielni mleczarskiej, poza tym trudnił się piórem i współpracował z wychodzącą w Czechosłowacji Encyklopedią Ukraińską, a także i przede wszystkim, że jest wielkim polonofilem. Następnie posłyszał wymianę zdań, która mogła być przypadkowa i może nic nie znaczyła. Wszyscy rozmawiali już po polsku — Załatwione — rzekł Sytko Zaporożec — posłałem jej pudełko czekoladek i przeprosiłem! — Che che! Cha cha! — roześmiał się Strauss — to pardzo trudna dama. Ale!... — i nagle pocałował sobie czubki palców. Jednak wymiany między nimi jakichś porozumiewawczych spojrzeń Leon nie dostrzegł. Kiwnęli sobie głowami i na tym koniec.
— Szczerze kocham Polskę — oświadczył potem Sytko Zaporożec, poprawiającswoją muszkę. — Ja jestem z tych, co chcą z wami, Polakami, żyć jak brat z bratem. Po co się czubić... Tylko... tylko, pane Wachyćki, prawdę powiedziawszy, czy... czy wina leży po naszej stronie Ja, proszę panów, w ubiegłym marcu byłem we Lwowie, u swego kuma. To kum mi opowiadał, dobry Boże... czego on mi nie opowiadał!... Nie chcę tego głośno powtarzać, bo jako wasz szczyri przyjaciel przecie nie będę judził przechodniów., nie będę w miejscach publicznych robił zamieszania... Ot tak, na przykład! — i Sytko Zaporożec, chcąc widocznie coś zilustrować, złożył palce w kułak i przyłożył go ku wargom. Wydął policzki. — Rozumiecie, panowie“(3)