„Inspektora wysłano na obchód dokoła. Wszedł do pokoju numer 7 i zastał pannę w domu. Przyszedł z tem, aby zapytać, czy panna nie byłaby tak uprzejmą zmienić na czas krótki miejsce i zająć inny pokój
— Co takiego
— Inny pokój. Niema w nim pieca, ale poza tem jest równie jasny i miły, jak ten. Wstawią tam dla niej łóżko polowe. — Czy wolno mu pokazać jej ten nowy pokój
Panna poczęła wykręcać swe palce i zapytała,
czemu ona ma się przenieść
Ano, sanatorjum zostało przepełnione tego popołudnia, okazał się brak pokojów, nie wiedzą, jak sobie z tem poradzić.
Panna chwyciła ze stołu swe rękawiczki i poczęła je także skręcać. Przybladła i zeszczuplała jakby na twarzy, patrzyła na inspektora zmieszana.
Nie byliby jej o to prosili, rzekł, nie wpadłoby im to nawet do głowy. Ale akurat właśnie, kiedy dom zo6tał szczelnie zapełniony, przybyło jeszcze jedno grono gości, a śród niej pastor i dwaj jego synowie, którzy ziębli i prosiU o pokój z piecem.
—Tak, — rzekła panna, — tak, tak, — rzekła ważąc głową. Nie należała do niezgodliwych, ustąpiła. Nic uchodziło przecie, aby ktoś ziąbł.
— Nie, czy nieprawda! —rzekł i inspektor. A panna może przecież iść tam, gdzie jest ciepło i przebywać w salonie, naprzykład. Zamiana ta zresztą trwać będzie czas krótki, obiecywał inspektor i dziękował pannie serdecznie. Poczem wskazał jej nowy pokój.“(12)