„— Trzystu Spartanów, hrabio de Charny, pobiło wojska Kserksesa!
— Tak, ale dziś trzystu podobnych Spartanów stanowi tyleż, co osiemset tysięcy, a pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy Waszej Królewskiej Mości to armia Kserksesa.
Królowa uniosła się z siedzenia z zaciśniętymi pięściami i twarzą zaczerwienioną od gniewu i oburzenia.
— O, niech lepiej runę z tego tronu, niech zginę rozszarpana przez pięćset tysięcy twoich paryżan, byle nie słyszeć, jak hrabia de Charny, człowiek tak mi oddany, wygłasza podobne słowa!
— Jeżeli de Charny przemawia w ten sposób do Waszej Królewskiej Mości, to dlatego, że tak trzeba, bo ten de Charny nie ma w swych żyłach ani jednej kropli krwi, która nie byłaby godna jego przodków i nie była oddana Waszej Królewskiej Mości.
— A więc niechże on ruszy wraz ze mną na Paryż, umrzemy razem!
— Umrzeć sromotnie — odparł hrabia — bez walki Przecież nie będziemy mogli nawet walczyć, po prostu zostaniemy zmieceni jak Filistynowie lub Amalecyci... Ruszyć na Paryż! Ależ Wasza Królewska Mość nie zdaje sobie sprawy z tego, że w chwili kiedy wkroczymy do Paryża, domy zwalą się na nasze głowy niczym wezbrane wody Czerwonego Morza, które pochłonęło faraona, że Wasza Królewska Mość zostawi po sobie we Francji imię, które ludzie będą przeklinać, a jej dzieci zostaną zabite jak potomstwo wilczycy.“(10)