„„To początek — mówił do siebie Vincent. — Jeżeli jemu podoba się moja praca, to inni też ją uznają."
Przybywszy do domu zastał Lcs Trauaua; des Champs, przysłane przez Thea; listu jednak nie było. Spotkanie z Pietersenem umocniło go na duchu, wziął się zaraz do pracy i z przyjemnością przestudiował album. Theo przysłał mu również dobry, gruby papier rysunkowy. W ciągu kilku dni Vincent skopiował wszystkie dziesięć obrazów pierwszego tomu. Zdawał sobie sprawę, jak ważne jest dla niego rysowanie aktu, lecz wiedział dobrze, że w Borinage nikt nie zgodzi się na pozowanie nago. Napisał zatem list do swego starego znajomego Tersteega, kierownika Galerii Goupil w Hadze, z prośbą, aby mu wypożyczył Exercices au Fusain 1 Barguea.
Tymczasem, wziąwszy sobie do serca radę Pietersena, wynajął za dziewięć franków miesięcznie domek stojący na najwyższym niemal punkcie ulicy Petit Wasmes. Tym razem wynajął nie najgorszy, lecz najlepszy domek, jaki znalazł; miał podłogę z surowych desek, dwa duże okna, przez które wpadało wiele światła, łóżko, stół, krzesło i piec. Był dostatecznie przestronny, aby Vincent mógł ustawić modela w pewnej odległości i uzyskać odpowiednią perspektywę. Nie było w Petit Wasmes żony czy dziecka górnika, którym nie pomógłby zimą w ten czy inny sposób, wszyscy gotowi mu więc byli pozować. W niedziele górnicy napływali gromadami, aby Vincent mógł ich rysować. Bawiło ich to. Dom był zawsze pełen ludzi, którzy ze zdumieniem i ciekawością zerkali przez ramię Vincenta na sztalugi.“(6)